Rozdział II (1)

Czarownica była świadkiem najbardziej irytującego wśród najbardziej irytujących kombinacji dźwiękowych - dziecięcego, wręcz, trytonu. Zanim - zupełnie zbita z tropu - Deprima de Ayrol zdążyła przybrać barwy intensywnej purpury (co by się źle skończyło dla otoczenia), zza rogu koślawego domu wybiegła znajoma jej postać. I mimo, że to właśnie t a  p o s t a ć była celem jej podróży - to właśnie ona była ostatnią, którą by chciała teraz oglądać. I to oglądać na wpół leżąc w pozycji bliżej nieokreślonej.
Biegł ''tata''... a raczej szybko szedł. Przesadnie wyprostowany, sprawiał wrażenie, że nogi pokonują metry wbrew jego woli. Bo tylko one wyglądały na przejęte kroczeniem przed siebie. Tułów i cała reszta zdawała się być bez wyrazu (no może ramiona nieznacznie towarzyszące ruchom kolan). Równie dobrze mężczyzna mógłby siedzieć w tej pozycji na krześle. Gdyby nie te narwane nogi...
Mefistolefel cieszył się wysoką sylwetką. Ubrany zazwyczaj w czarny surdut, szare, szerokie spodnie w kratę i wysokie połyskujące lakierki. Na jego głowie widniał hebanowy (nie czarny!) cylinder, a wokół długiej szyi niechlujnie zawiązana na parę supłów biała chusta. Całość zdobił, wklejony na twarz, dosadny wąs. Jeśli można wyglądać zarazem poważnie i komicznie... to tak właśnie wyglądał Mefistolefel. Z wyjątkiem tego akurat momentu, kiedy wyprostowany jak słup i nienaturalnie szybko idąc, w lewej ręce trzymał krótkie grabie, a w prawej spray na komary.
Deprima de Ayrol zmrużyła oczy, nie wiedząc, czy najlepszą opcją w tym momencie jest ucieczka, czy...
- Z DROGI DZIECI! - XIX- wieczny ojciec przyspieszył kroku, wyciągając grabie przed siebie i potrząsając spray w puszce.
Źrenice czarownicy zwężyły się.