Rozdział II (2)

Marysia i Bartek z przerażeniem przyglądali się scenie, która nastąpiła chwilę potem. Gniew i determinacja na twarzy ich ojca ustąpiły nagle nieufności, potem zwątpieniu, potem zaskoczeniu, aż w końcu najszczerszej radości. W biegu odrzucił od siebie atrybuty pogromcy szyszymor. Zanim którekolwiek z nich zdążyło zareagować, wężowata czarownica - ni to spaczeniec, ni demonetka - zniknęła w potężnych ramionach Mefistolefela, raz po raz wydając z siebie dźwięki przypominające jednocześnie parskanie i syczenie.

- Deprimo! - wołał ich ojciec, klepiąc siostrę po kościstych plecach z siłą rozentuzjazmowanego trolla. - Tyle lat!

- Mefistolefelu... - mruknęła ciotka, a w jej głosie wyczuć można było wszystko – od wzruszenia, po jawną pogardę.

- Nie podoba mi się – szepnął Bartek do Marysi.

- Nie dam jej całusa – odszepnęła Marysia.

- Deprimo! - piał Mefistolefel. - Jak ci minęła podróż?

- Wspaniale...

- Jakim cudem odnalazłaś drogę do naszego domu?

W końcu czarownicy udało oswobodzić się z żelaznego uścisku. Starannymi ruchami poprawiła wygniecioną suknię, spiczasty kapelusz na głowie i kosmyki siwych włosów, które wysunęły się spod spiczastego kapelusza. Oddychała spokojniej.

Mefistolefel przeniósł rozognione spojrzenie na twarze swoich dzieci.

- Kochani – rzekł uroczyście. - Pragnę przedstawić wam chlubę naszej familii. Jedną z najlepszych nekromantek po tej stronie galaktyki. Ciocię Deprimę.

Skrzywili się.

Jak na komendę.

Nie umknęło to czujnym oczom czarownicy, jednak Mefistolefel wciąż rozpływał się w uśmiechach i westchnieniach.

- No dalej, dalej – zachęcił. - Uściskajcie ciotkę.

Nie było już odwrotu. Bartek jako pierwszy zbliżył się do zasuszonej kobiety, walcząc z nasilającą się chęcią ucieczki. Twarz Deprimy była biała i szorstka. Oczy ciemne i złośliwe, nos zakrzywiony, szyja pokryta zmarszczkami.

- Cześć, ciociu – powiedział, po czym heroicznym wysiłkiem woli odcisnął ślad ust na wystającej kości policzkowej.

Kobieta nawet nie drgnęła.

- Marysiu? - ponaglił jego siostrę Mefistolefel.

Ale Marysi już nie było. Biegła w stronę domu, z wyrzuconymi w górę ramionami, pióropuszem, który całkiem opadł jej na oczy, rozpiętymi sandałami i zaciętą miną.

- Wracaj tu w tej chwili! - krzyknął ojciec.

Pomachała im ręką, z całej siły kopnęła we frontowe drzwi i zniknęła w korytarzu.

Popatrzyli po sobie z zakłopotaniem.

Tego samego wieczora Deprima de Ayrol została zaproszona przez żonę swojego brata, Aurorę de Ayrol, na pyszną kolację. Na suto zastawionym stole znalazły się najróżniejsze rodzaje owoców i warzyw; od serowców, po musy – fusy, podano także panierowane flaki goblinów, udziec gnolla, zupę z elfów. Jednak atmosferze daleko było do pogodnej.

Chociaż dorośli przykładnie przestrzegali wszelkich zaleceń savoir-vivre, dzieci wcale nie przywiązywały do nich uwagi. Siedziały na dywanie przed kominkiem, w zamyśleniu żując goblinie jelita i raz po raz, ukradkiem, zerkając w stronę ciotki. Kiedy nadeszła pora kąpieli, Marysia słodkim głosem poprosiła o płyn dezynfekujący, twierdząc, że nie może skorzystać z wanny, w której niespełna przed dwoma godzinami pluskała się szyszymora.

Potem wcale nie było lepiej. Oboje stanowczo odmawiali odpowiadania na pytania ciotki, a kiedy w końcu zmuszono ich, żeby pokazali Deprimie swoje pokoje, uczynili to w grobowym milczeniu.

- Nie zadomawiaj się tu – szeptali tylko czasem, przez labirynty korytarzy wprowadzając ją, w głąb kolejnych pomieszczeń.

Kiedy w końcu rozwścieczony Mefistolefel nakazał im pójść spać, powlekli się do łóżek niczym skazańcy.