Rozdział I

Deprima de Ayrol była kobietą niezwykłą. Nie tylko dlatego, że dorobiła się milionów na nielegalnych wyścigach kangurów, pochowała sześciu mężów i wynalazła eliksir młodości. Ani też dlatego, że choć szczerze nienawidziła dzieci, zgodziła się objąć opieką dwójkę niemal osieroconych bratanków, godząc się tym samym na lata postów, wyrzeczeń i zmagań z wytworami młodzieńczej wyobraźni.

Deprima de Ayrol była kobietą niezwykłą, gdyż niezależnie od tego, co spotykała na swojej drodze, punktualnie o dwudziestej pierwszej trzydzieści stawała przed łazienkowym lustrem, zmywała makijaż, nakładała krem pod oczy i gratulowała sobie kolejnych sukcesów. Kiedy tylko chciała, potrafiła być cholernie uparta i nic, łącznie z epidemią zombie, deszczem opętanych chomików i apokalipsą, nie było w stanie zakłócić jej spokoju przy przeprowadzaniu owego rytuału – rytuału na zakończenie dnia, poprawienie samooceny i zapewnienie sobie spokojnej nocy.

W dniu, w którym wszystko się zaczęło, padał śnieg.

Deprima de Ayrol, po dość długiej i niewygodnej podróży na grzbiecie wywerny, zatrzymała się pod wskazanym adresem i zmarszczyła brwi.

Jej brat, Mephistolefel, posiadał opinię wielkiego ekscentryka i choć minęło wiele lat, odkąd widzieli się po raz ostatni, nie miała wątpliwości, że udało jej się trafić we właściwe miejsce.

Złożona z marmuru, kolorowej blachy, drewna i cementu budowla pięła się niezgrabnie ku rozgwieżdżonemu niebu i chyba tylko dobra wola mieszkańców, powstrzymywała ją od zawalenia. Liczne wieżyczki, pięciokątne okienka, wyrastające ze ścian latarenki, balkony, balkoniki, wielki muchomor na kominie, rury, deski, całe armie rozćwierkanych pieśców, pasące się pod parapetami jednorożce i fontanna w kształcie filiżanki sprawiały dość groteskowe wrażenie.

Zza żelaznego ogrodzenia wyglądały grządki zmutowanych dyni i marchewek. Tuż przy furtce rosły drzewka cytrusowe, za nimi ciągnęła się obsadzona arbuzami ścieżka, prowadząca do wielkich, niebieskich drzwi z napisem: „ZAJĘTE”.

Czarownica przez chwilę wpatrywała się w nie jak urzeczona, potem wzięła głęboki oddech, poprawiła kosmyk niesfornych włosów i lekko nacisnęła na klamkę.

Przeszył ją dreszcz. Wrzasnęła, szarpnęła się i zdała sobie sprawę, że powoli, bardzo powoli, traci władzę w członkach. W ciągu szesnastu sekund Deprima de Ayrol, honorowa członkini Międzywymiarowej Rady Czarodziejskiej, została sparaliżowana.

- We własną siostrę, bydlaku?! - zdążyła jeszcze krzyknąć i zastygła w bezruchu. Po raz pierwszy od wielu miesięcy, była całkowicie bezbronna.

Kiedy stała tak, ciskając w Mephistolefela nieszkodliwe klątwy, gdzieś - całkiem niedaleko od niej - rozległy się śpiewne głosy. Najpierw cichutkie i nieśmiałe, lecz w miarę padających słów, przybierające na sile i coraz zuchwalsze. Głosy intonowały:

- Nasz gościu, przybyszu niechciany, właśnie zostałeś pojmany. Kichamy na twoje zamiary, zza rogu nadchodzą poczwary, by ziścić twe wszystkie koszmary. Z przygody tej wyjdziesz z nauką, że okradanie domów jest sztuką... wysoce niebezpieczną.

Gdyby tylko mogła cofnąć czas zachowywałaby się ostrożniej. Gdyby tylko mogła cofnąć czas, przeleciałaby nad ogrodzeniem, rzuciwszy na siebie zaklęcie niewidzialności i najpierw dokładnie zbadała całą okolicę. Była na skraju eksplozji odśrodkowej, jednocześnie wściekła i przerażona.

Jeśli właśnie szczują mnie armią trolli, to nogi z dup powyrywam, myślała ponuro, próbując zmusić do współpracy odrętwiałe gałki oczne.

- Nasz gościu, przybyszu niechciany... - głosy były coraz bliżej - ...kichamy na twoje zamiary...

Odetchnęła z ulgą. Po krokach mogła ocenić, że jest ich najwyżej czterech.

- Zza rogu nadchodzą koszmary... - nie, prędzej trzech albo dwóch. Tak, dwóch – by ziścić twe wszystkie...

- O kurde! - pisnął troll, zatrzymując się w promieniu jakiś pięciu metrów od Deprimy. - Nigdy nie widziałam takiego spaczeńca!

- Bo to nie spaczeniec, tylko demonetka – odpowiedział mu ten drugi.

Pełne napięcia milczenie.

- Demonetki mają chyba ogony?

Jednak nie mogły to być trolle. Trolle nigdy nie zadają pytań. Deprima poczuła, że czar zaczyna słabnąć i uśmiechnęła się w duchu.

- Skąd wiesz, że ta go nie ma? - zastanawiały się głosy.

- Może sprawdzimy?

- Lepiej od razu ją zabijmy.

Znowu cisza.

- Mama może się zdenerwować.

Czyjaś drobna ręka spoczęła na pośladku Deprimy i starannie go obmacała.

- Nie, nie ma ogona.

- Daj zobaczyć.

Urok przestał działać. Oburzenie zabarwiło twarz czarownicy na kolor dojrzałych wiśni, kiedy splatając ze sobą wiązki magii, odwróciła się do natrętów, z mocnym postanowieniem przeniesienia ich do krainy wiecznych łowców.

Przebrani w indiańskie stroje, złotowłosa dziewczynka i czarnowłosy chłopiec – bez wątpienia umiłowani bratankowie - wlepili w nią pełne zaskoczenia oczy i zanim zdążyła wymówić chociaż początek inkantacji, wydarli się na całe gardła.

- TAAAAAAAAATOOOOOOOOOOOO! SZYSZYMORA W OGRODZIE!